Kitaplardan aklımda kalan ve beni her defasında durup düşünmeye sevk eden iki alıntı paylaşmak istiyorum:
• Kitap: Masumiyet Müzesi – Yazar: Orhan Pamuk
Alıntı: "Hayatımın en mutlu anının hangisi olduğunu ancak o anın üzerinden zaman geçtikten sonra anlayabildim." Bu cümle mutluluk ile hüznün nasıl iç içe geçtiğini ve anın değerini zamanla fark ettiğimizi hatırlatıyor.
• Kitap: Ermiş – Yazar: Halil Cibran
Alıntı: "Çocuklar sizin çocuklarınız değil; onlar kendini özleyen hayatın oğullari ve kizlaridir." Bu satır bana ebeveynliğin ve insanlar arası bağın ne kadar özgür bırakıcı olması gerektiğini hatırlatıyor.
Bu alıntılar size hangi duyguları hatırlatıyor? Sizde hangi sözler yüreğinizde yankı buldu? 🙂
